หากเราไม่ได้จดจำชื่อ มันก็ไม่น่าเจ็บปวด

งั้นทุกคนบนโลกนี้ ถ้าไม่รู้จักชื่อกันเลยสักคน จะเจ็บปวดไหมนะ?

แต่บางทีการที่คนเราปิดกั้นการรับรู้เรื่องราวรอบข้าวตัวเองมากเกินไปทำให้เกิดสันดานที่ มองข้ามและ มองผ่าน ไม่เห็นมีตัวตนของคนที่ด้อยกว่า มันเป็นเหมือนจิตวิทยาที่ถูกปลูกฝัง กันเรื่อยมา แบบ ไม่ให้เงินขอทานเพราะเค้าไม่ใช่คนดี มันก็ปลูกฝังให้เรารู้สึกขยะแขยงคนเหล่านี้ ไม่กล้าเดินใกล้ ไม่อยากเดินผ่าน ทำเหมือนเค้าเป็นขยะ หรือซากศพที่กองนิ่ง ไร้ตัวตน ไร้การเคลื่อนไหว

ผมไม่แน่ใจว่าจริงๆ แล้วอันไหนคือเรื่องที่ถูกอันไหนคือเรื่องที่ควร กับการมองข้าม และการใส่ใจ สิ่งใดที่เหมาะสม สิ่งใดที่ดีที่สุด

ถ้าเราเลือกที่จะใส่ใจกับทุก ๆคนรอบข้างเราควรที่จะใส่ใจมากน้อยแค่ไหน
ถ้าเราใส่ใจมากเกินไปจนเกินเรารับไหว เราควรทำไงต่อไป
ถ้าเราไม่ใส่ใจใครเลย เราผิดไหม

การตีกรอบของสังคม มันเหมือนดาบที่สุดท้ายก็ย้อนกลับมาฆ่าเราเอง